potoczna nazwa pochodzenia, ewentualnych odziedziczonych predyspozycji konia do wyścigów. Mówi się o "dobrym", lub "średnim" papierze, ale też i o papierze "sprinterskim", "milerskim" i "długodystansowym".

faworyt w kasach, koń najmocniej obstawiony. Przez analogię mówi się o "drugiej", "trzeciej" grze itd.

czyli efektownie przyspieszyć na finiszowej prostej. Częściej negatywnie - "nie pokazał błysku" - o koniu, który przebiegł wyścig jednym tempem.

potoczne określenie umiejętności konia do przyspieszenia na finiszowej prostej.

konie rasy wielkopolskiej pochodzenia trakeńskiego/wschodniopruskiego.

jest to ogrodzona kwatera pastwiska lub miejsce na torze wyścigowym, gdzie prezentowane są konie przed gonitwą.

krótki bat, jedna z pomocy sztucznych (dodatkowych).

część kończyny konia od stawu pęcinowego do kopyta.

część pieca, która pozwala na ogrzanie metalu do temperatury, która umożliwia jego łatwiejszą obróbkę.

koń o jasnobrązowej lub złotawej sierści z jasnożółtą grzywą i ogonem.

omacywanie części ciała.

zespół sygnałów przekazywanych za pomocą dosiadu, łydek i rąk jeźdźca prowadzących do prawidłowego zatrzymania konia. Wykonując pełną paradę jeździec napina krzyż, lekko odchyla ramiona do tyłu, cofnięte nieco za popręg łydki zamyka na bokach konia i na końcu przytrzymuje wodze.

plac konkursowy, na którym odbywają się konkursy skoków z przeszkodami.

rzemień w uprzęży końskiej.

pas obejmujący brzuch konia i utrzymujący derkę we właściwym miejscu.

cecha maści konia - ciemny pas biegnący wzdłuż grzbietu konia.

część uprzęży, która łączy część pociągową uprzęży (napierśnik lun chomąto) z zaprzęgiem (z oryczkiem).

pas idący wokół szyi a) jako część wytoku lub napierśnika; b) dla początkujących jeźdźców jako pas, za który mogą się przytrzymywać w razie utraty równowagi na koniu.

zaawansowany element ujeżdżenia, przy którym koń porusza się niezbyt szybkim kłusem, wysoko unosząc kończyny i zawieszając je na moment w powietrzu.

stosowany razem z nachrapnikiem. Zapinany pod brodą, zapobiega otwieraniu pyska przez konia, który w ten sposób unika z nim kontaktu.

część ogłowia przytrzymująca kiełzno.

specyficzny chód czterotaktowy, właściwy koniom ras paso. Występuje w kilku odmianach : paso corto, paso fino, paso largo, i rzadszych paso sobro i paso andadura.

ogrodzony teren, porośnięty trawą, na któreym pasą się konie.

pasza o niskiej koncentracji składników energetycznych, jak np. zielonka, siano, kiszonka, rośliny okopowe.

termin określający poziom energetyczny żywności; pasza rozgrzewająca często zawiera owies, kukurydzę i jęczmień, które dostarczają natychmiast porcję energii ciężko pracującemu koniowi. W mieszance "zimnej" jest więcej błonnika niż ziarna. Termin dość nieprecyzyjny, ponieważ ziarna są szybko trawione i produkują niewiele "ciepła", podczas gdy proces spożywania i trawienia błonnika (np. siana) trwa dłużej i rozgrzewa konia.

rodzaj pożywienia niebędący paszą objętościową, np. zboża, rośliny strączkowate, mieszanki paszowe. Zapewnia wysoką wartość odżywczą i jest dodatkowym źródłem energii w diecie konia.

część uprzęży końskiej skłądającej się z pętli zakłądanej pod ogon zwierzęcia oraz z rzemiennego paska łączącego ją z chomątem lub z nakarcznikiem, a w uprzęży szorowej z nagrzbietnikiem.

krótki, pleciony bicz z rączką.

rodzaj kiełzna bezwędzidłowego z długimi czankami.

rodzaj kiełzna z dwiema parami wodzy i łańcuszkiem.

płatne miejsce dla konia. W zależności od pensjonatu w czynsz bywa wliczona opieka nad koniem.

są to odczyny okostnej, pojawiające się między kością śródręcza a rysilpwą. Występują zwykle u rosnących koni lub u dorosłych z powodu przeciążeń. Podczas formowania się, mogą powodować przejściową kulawiznę. Zimne okłady złagodzą ewentualny stan zapalny. Lekarz może zalecić zastrzyki z leków sterydowych.

krótki, skośny odcinek nogi położony bezpośrednio nad kopytem.

sprężysty kłus w miejscu, który ma przedłużoną fazę zamieszenia.

szczotkowanie sierści konia, co nie tylko oczyszcza jego sierść, ale wzmaga krążenie i sprzyja zdrowiu.

część uprzęży na konia, rzemień napierśny.

zewnętrzny tor ujeżdżalni, biegnący blisko jej ściany.

konie, które oprócz trzech chodów podstawowych potrafią także poruszać się inochodem i töltem.

tylna część kopyta.

rodzaj przeszkody złożonej: dwie stacjonaty ustawione jedna za drugą, drągi zawieszone ukośnie: jeden koniec na zaczepie stojaka u góry, drugi u dołu, zależnie od wysokości oxeru. Wysokość przeszkody określa punkt przecięcia się drągów obu stacjonat.

rodzaj pilnika rymarskiego.

rodzaje pilników rymarskich.

amerykańskie określenie konia stokatego.

zapalenie kaletki piętowej powodujące obrzmienie wierzchołka guza piętowego. Przyczyną jest stłuczenie kaletki.

przeszkoda złożona z trzech ustawionych równolegle stacjonat, z których środkowa jest wyższa od dwóch zewnętrznych.

obrót o 360 stopni wykonany przez konia w ten sposób, że tylne nogi unoszone są i opuszczane prawie w tym samym miejscu (wykonują bardzo małe kółko), kiedy przednie kroczą po małym kole w bok. Piruet wykonywany jest w stępie lub w galopie.

galopując mocno skróconym galopem, koń wykonuje obrót o 180 stopni przodem dookoła tylnych nóg poruszających się po bardzo małym kółku, bez przemieszczania się w przód.

Podkarpacki Związek Jeździecki w Rzeszowie

Podlaski Związek Jeździecki

rodzaj szerokiego, białego krawata uformowanego wcześniej lub układanego po założeniu, spiętego spinką i noszonego na kołnierzyk koszuli. Plastron jest elementem stroju jeździeckiego, obowiązkowym w konkurencji ujeżdżania.

koń o spłaszczonym tułowiu, zwłaszcza klatce piersiowej.

pierwsze pięć lokat.

to rzemiosło wykonywane przez płatnerza. Polega na kształtowaniu przedmiotów, zwykle elementów zbroi wykonywanych z metalu. Płatnerstwo było bardzo ważnym rzemiosłem w okresie średniowiecza.

koń bojąc się czegoś uskakuje w bok lub zatrzymuje się. Gdy ma dużo energii, to może płoszyć się pod byle pretekstem.

gonitwa, w której konie muszą co kilkaset metrów przeskoczyć przez odpowiednio skonstuowaną przeszkodę - niższą i węższą niż w nierozgrywanych na Służewcu gonitwach przeszkodowych. Gonitwy płotowe rządzą się własnymi zasadami - są dłuższe, wolniejsze i wymagają specjalnego przygotowania koni - tym niemniej wiele koni płotowych rekrutuje się z koni biegających wcześniej w gonitwach płaskich. Na Służewcu częstą praktyką jest wystawianie wierzchowców w obu typach gonitw.

maść konia, który wygląda jak wymazany gliną, żółtawy, przy czym ta żółtość przechodzi w różne odcienie: w lekko czerwonawy lub szarawy. Jednocześnie koń taki ma ogon i grzywę kremowojasną lub brudnociemną. Różne odmiany tej maści nazywamy: migdałową, gliniastą, masłową, izabelowatą. Najogólniej można powiedzieć, że płowy to jasnoizabelowaty, a bułany to ciemnoizabelowaty. Należy zaznaczyć, że nazwy jasnoizabelowaty i ciemnoizabelowaty używa się do koni szlachetnych, a płowy lub bułany do nazwy koni niższego pochodzenia.

określenie używane przy prezentowaniu pochodzenia konia: po nim następuje nazwa ojca; nazwę matki wymienia się po słowie "od" lub "i".

rzemień zadni, podogonowy w uprzęży końskiej.

jezdny powożący zaprzęgiem z konia; nazywany też forysiem.

 Jest to miejscowe stłuczenie. Najczęstszą przyczyna jest nadepniecie na kamień lub ostra jazda po twardym podłożu, a także niestaranne czyszczenie kopyt, czasem wadliwe kucie. Konia podbitego należy zwolnić od pracy i postawić na mokrej glinie. Ponadto stosuje się zimne okłady. Powinien się nim zająć lekarz weterynarii.

miejsce, w którym umieszcza się łańcuszek musztukowy.

część uprzęży, pas zapinany luźno pod brzuchem konia.

pas przytrzymujący siodło lub kulbakę.

barbarzyński proceder polegający na przycinaniu mięśni opuszczających ogon, w celu wymuszenia wysokiego sposobu jego noszenia, stosowany w tennessee walkera.

rzemień podgardłowy u munsztuka końskiego.

część ogłowia idąca pod gardłem, zapobiega zsuwaniu się ogłowia do przodu.

drążek z pętlicami służący jako zaprzęg dla koni przy radle.

szkolenie wstępne konia.

rodzaj opatrunku umieszczony pod bandażem lub owijką.

metalowe wzmocnienie w kształcie litery U przybijane gwoździami (zwanymi podkowiakami) do kopyt końskich w celu zapobiegania ścieraniu się kopyt.

gwoździe, którymi przybija się podkowę do kopyta.

fachowiec od kucia i korekcji końskich kopyt.

proces rozczyszczania kopyt i zakładania podków.

może się zdarzyć, że koń leży w boksie i nie może podnieść się o własnych siłach, bo na przykład zaklinował się. Jeżeli to możliwe, odsuń przednią część ciałą konia od ściany. Kiedy ci się to uda, odsuń się, gdy koń będzie wstawał. Jeśli nadal nie może wstać, być może będziesz potrzebował pomocy do przewrócenia konia na drugi bok za pomocą lin lub lonży. Kiedy koń stanie na nogi, sprawdź, czy się nie zranił i wymość mu boks nową ściółką.

część uprzęży końskiej składającej się z pętli zakładanej pod ogon zwierzęcia oraz z rzemiennego paska łączącego ją z chomątem lub z nakarcznikiem, a w uprzęży szorowej z nagrzbietnikiem.

element rzędu jeździeckiego, który przypina się do siodła i zaczepia o ogon konia, aby siodło nie zsuwało się do przodu (na szyję).

rzemień w uprzęży przechodzący pod piersiami końskimi.

rzemień przechodzący pod brzuchem konia w poprzek uprzęży, pod pyskiem konia w poprzek uzdy.

część przedniej kończyny od stawu nadgarstkowego do łokcia.

rodzaj siodła, na które kładzie się podpinkę.

futro na nogi w postaci worka.

podkładki na kolana będące elementem siodła.

koń kiepskiej jakości, na którym jeżdzili luzacy lub ciury obozowe.

prezentacja konia lub kuca, podczas której oceniany jest jego pokrój i chody.

siedzenie ze skóry i włosia, wkładane na grzbiet konia, służące do jazdy wierzchem.

sposób, w jaki koń jest zbudowany, z uwzględnieniem proporcji części ciała, rozmiaru, kształtu itd. Nie należy mylić go z kondycją zwierzęcia.

to pojawiające się nagle i tak samo szybko znikające bąble na skórze. Może towarzyszyć innej chorobie, być reakcją na podane leki lub pokarm lub na kontakt z pokrzywą. Zwykle jest bezbolesna, ale jeśli staje się uciążliwa dla konia, lekarz może przepisać leki przeciwbólowe.

inaczej: do zewnętrznej.

narzędzie rymarskie do nabłyszczania wyrobów skózanych.

gra drużynowa rozgrywana na koniach, w której jeźdźcy muszą umieścić drewnianą piłkę w bramce, używając do tego długich drewnianych kijków (malet).

oznaczenie rasy konia pomorskiego.

Pomorski Związek Jeździecki

naturalne to częsci ciała jeźdźca, przy użyciu których przekazuje on sygnały wierzchowcowi, zapraszające go do wykonania pewnych określonych czynności, np. łydka, dosiad; sztuczne lub dodatkowe to urządzenia wspomagające działanie pomocy naturalnych, np. ostrogi, palcat.

już sam prawidłowy dosiad jest  pomocą obciążeniem grzbietu konia. Dosiad jest prawidłowy, kiedy jeździec może poruszać się w takt ruchu i przesuwa biodra tak, aby działały na konia napędzająco (napięcie krzyża). Przez odpowiednie rozłożenie ciężaru w siodle (co oznacza siedzenie na wysokości środka ciężkości konia), jeździec może spowodować, aby koń także przemieścił swój środek ciężkości, to znaczy: przesunął ciężar na prawą lub lewą stronę, co powoduje, że koń przechyla się na stronę bardziej obciążoną lub skręca w odpowiednią stronę, jeżeli użyje się dodatkowe pomoce - łydki i wodze. Równomierne rozłożenie ciężaru ciała, połączone z napędzającymi pomocami łydkami i wodzami, powoduje zwiększanie tempa przez konia.

sygnały przekazywane przez jeźdźca, za pomocą których porozumiewa się on z koniem. Pomocami naturalnymi są ciężar ciała, łydki, wodze i głos. Pomoce sztuczne to m.in. palcat i ostrogi.

pomoce napędzające do przodu wykonuje się łydkami, które leżą za popręgiem i naciskają boki konia wewnętrzną stroną. Jeżeli koń jest w ruchu, napędzanie łydkami może być zakłócone świadomym naciskiem miednicą (napięcie krzyża). Przez wzmocnione działanie biodrami zyskuje się bardziej wyciągnięty w przód ruch konia. W przeciwieństwie do stale napędzających łydek, napięcie krzyża powinno być krótkim impulsem, przeważnie w kombinacji z półparadą, jak na przykłąd przy jeździe przejściowej.

części ciała jeźdźca, za pomocą których porozumiewa się z koniem - łydki, ręce, dosiad (ciężar ciałą) i głos.

przyrządy wspomagające pomoce naturalne. Pomocami sztucznymi są m.in. ostrogi i baty. Pomoce sztuczne nie mogą zastępować pomocy naturalnych ani być stosowane do karania konia.

koń w wieku 15 lat lub starszy.

koń samowolnie zwiększa tempo i nie reaguje na pomoce jeźdźca.

jest to inaczej poprostu kuc, konik. Słowo niepotrzebnie nadużywane, choć ma polskie odpowiedniki.

nie mająca narazie polskiej nazwy zręcznościowa konkurencja jeździecka, w której biorą udział dzieci dosiadające kuców. Drużyny (dwie lub więcej) równolegle pokonują określony tor przeszkód (np. slalom, przenoszenie różnych przedmiotów, itp.), a zwycięża ta, której uda się to zrobić najszybciej i bezbłędnie.

szeroki, mocny pas idący pod brzuchem konia, przytrzymujący siodło lub derkę na grzbiecie.

duża grupa osobników jednego gatunku o podobnych cechach, zamieszkująca określone terytorium i rozmnażająca się między sobą.

rodzaj końskiego oka.

element uprzęży lub rzędu końskiego nakładany na łeb konia, umożliwiający kierowanie nim.

ogólna nazwa gonitw, w których młodsze konie (dwuletnie folbluty i trzyletnie araby) mierzą się o rok starszymi przedstawicielami rocznika derbowego.

Partie mięśni znajdujące się po wewnętrznej stronie ud widoczne podczas oględzin konia od tyłu.

zakład polegający na wytypowaniu dwóch pierwszych koni w gonitwie, nieuwzględniający, który z nich zajmie pierwsze, a który drugie miejsce.

koń jest prawidłowo ujeżdżony, jeżeli na prawidłowo dawane pomoce reaguje posłusznie, bez przymusu i swobodnym ruchem idzie na przód. Jest jednocześnie swobodny, to znaczy wewnętrznie  odprężony i zadowolony. Dzięki ćwiczeniom rozluźniającym mięśnie konia, stawy i ścięgna są rozgrzane i rozluźnione, koń jest przez to łatwy do prowadzenia i porusza się z werwą. Należy przy tym zwiększyć obciążenie na zad i trafić poniżej środka ciężkości konia. Dzięki temu odciążone zostają przednie kończyny konia.

w języku jeździeckim mówi się o "postawie", kiedy koń trzyma głowę i szyję zwróconą do wewnątrz. Uszy konia są przy tym ustawione w szpic. Jeżeli koń nie zostanie zawrócony wodzą wewnętrzną, bez umożliwienia mu ustawienia się prz działanie wodzą zewnętrzną, będzie trzymać głowę pochyloną. Naztwamy to "odrzuceniem karku". Przy takiej postawie zgięcie kręgosłupa przez konia nie ejst możliwe, koń pozostaje prosty. Odpowiednio rozróżnia się ustawienie na prawo lub na lewo oraz zgięcie na prawo lub na lewo.

wada pokrojowa polegająca na tym, że kończyny są wygięte na zewnątrz, tworząc owalną przestrzeń widoczną, gdy się patrzy na nie od tyłu. Przeciwieństwo postawy krowiej.

wada postawy kończyn, gdzie kopyta są ustawione na zewnątrz.

wada pokrojowa analogiczna do postawy krowiej, z tym że dotyczy kończyn przednich.

wada pokrojowa polegająca na tym, że tylne kończyny są wygięte ku sobie, tworząc jakby literę X. Przeciwieństwo postawy beczkowatej.

trzy półkola o średnicy 20m wykonane jedno po drugim, środkowe w przeciwnym kierunku. Serpentyna rozpoczyna się i kończy na środku krótkich ścian. Każde półkole wymaga odpowiedniego zgięcia bocznego kręgosłupa konia zgodnego z promieniam zakrętu.

punkt tuż za uszami konia, miejsce zgięcia głowy.

krótkie lejce z postronka lub rzemienie do powodowania koniem.

ujeżdżony, dobrze wyszkolony koń wierzchowy nie powinien chodzić z głową wyciągniętą do przodu i góry i sam nadawać tempo. Dzięki pomocom napędzającym (nacisk kości siedzeniowych, przesuwanie bioder, nacisk łydek) można narzucać koniowi tempo, uaktywnić jego zad i dzięki temu koń chodzi dynamicznie, z karkiem pochylonym w dół -  w przód. Jak wysoko będzie przy tym unoszona szyja, zależy od budowy ciała konia, a także stopnia jego wyszkolenia. Ogólnie, głowa konia zbliża się do pionu (koń jest zebrany). Pysk konia znajduje się mniej więcej na wysokości bioder jeźdźca. Ręka jeźdźca nie powinna działać do tyłu (ciągnąć) lub "piłować" (ciągnąć wędzidło w pysku tam i z powrotem), by w ten sposób oddziaływać na konia siłą. Spoodowanie reakcji konia na wszystkie pomoce jest możliwe dzięki ćwiczeniom zbierającym i jest zależna od umiejętności jeźdźca is topnia wyszkolenia konia.

Historia powożenia zaprzęgami jest niezwykle bogata. Na egipskich płaskorzeźbach pochodzących z XI w. p.n.e. koń pod jeźdźcem przedstawiany jest rzadziej niż w zaprzęgu, towarzysząc człowiekowi w uroczystościach, igrzyskach i bojach. 
Podczas olimpiad greckich wyścigi zaprzęgów należały do najatrakcyjniejszych punktów programu. Rozgrywane były na koniec dnia wieńcząc zmagania i pojedynki uczestników. Zwycięzca otrzymywał wieniec z gałązek drzewa oliwnego i cieszył się niezwykła sławą. 
Za prekursora sportowej jazdy zaprzęgami uważany jest Król Anglii Jerzy IV. Współcześnie natomiast dla rozwoju tej dyscypliny znacznie zasłużył się Książę Filip, który w latach 70-80 był aktywnym zawodnikiem, pełniącym jednocześnie funkcję Szefa Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej. 
W grudniu 1968 roku, na Kongresie FEI w Brukseli zatwierdzono wniosek o utworzenie Sekcji Zaprzęgów. Fundamentalny wkład w powstanie i rozwój tej sekcji miał wieloletni Sekretarz Generalny Polskiego Związku Jeździeckiego Eryk Brabec. Na kolejnym Kongresie opracowano przepisy określające zasady rozgrywania zawodów sportowych w powożeniu. Konsultantem ze strony polskiej był inż. Czesław Matławski, ówczesny dyrektor Państwowego Stada Ogierów w Gnieźnie, wielce zasłużony dla polskiego sportu zaprzęgowego, pierwszy Przewodniczący powstałej w 1969 roku Komisji ds. Powożenia PZJ. 

PObrane ze strony PZJ 

Zasady rozgrywania konkursów powozenia 

Powożenie - przybliżenie dyscypliny, Danuta Nowicka 
Zasady rozgrywania konkursów powożenia. 
.: Data publikacji 24-09-2004 :: Odsłon: 3170 :: Drukuj bieżącą stronę :: Drukuj wszystko:. 
Zasady rozgrywania konkursów powożenia. 
Celem współcześnie rozgrywanych konkursów powożenia jest sprawdzenie wartości użytkowej, wytrzymałości, dzielności, temperamentu i charakteru koni. Konkursy te mają również na celu kultywowanie tradycji powożenia jako istotnego elementu kultury narodowej. 
Zawody w powożeniu zaprzęgami składają się z trzech konkursów: 
Konkurs A – ujeżdżenie 
Przedmiotem oceny w Konkursie Ujeżdżenia jest swoboda, regularność chodów, harmonia, impuls, giętkość, lekkość, łatwość ruchu i prawidłowe wygięcie koni w ruchu. Zawodnicy oceniani są za styl, dokładność i ogólną umiejętność powodowania zaprzęgiem, a także za ubiór, stan uprzęży i pojazdu oraz prezencję całego zaprzęgu. Konkurs ten rozgrywany jest na czworoboku o wymiarach 100m x 40 m. Zaprzęg wykonuje określony program składający się z figur w stępie i kłusie. 
Konkurs B – maraton 
Celem tego konkursu jest sprawdzenie przygotowania koni, ich sprawności, wytrzymałości oraz zręczności powożenia i ogólnych umiejętności zawodnika w obchodzeniu się z końmi. Trasa pełnego maratonu składa się z trzech lub pięciu odcinków i nie przekracza 22 kilometrów. 
W ostatnim odcinku E znajduje się od pięciu do ośmiu przeszkód, które zaprzęg pokonuje w dowolnym chodzie. Decyduje szybkość, precyzja i prawidłowość jazdy. W tym konkursie obowiązuje specjalnej konstrukcji bryczka typu „maratonowego”, inna niż w Konkursach A i C. 
Konkurs C – zręczność powożenia 
Celem tego konkursu jest sprawdzenie kondycji, posłuszeństwa i elastyczności koni po maratonie oraz precyzji powożenia zawodnika. Konkurs rozgrywany jest na placu, gdzie ustawione są przeszkody o ściśle określonych wymiarach. Z tego względu przepisy określają szerokość rozstawu tylnych kół dla każdego rodzaju zaprzęgu. Obowiązuje ten sam pojazd i ubiór zawodnika i luzaków co w konkursie A. 
Zwycięzcą zawodów zostaje zawodnik, który w ciągu zazwyczaj trzydniowych zmagań zgromadził najmniejszą ilość punktów karnych. 



Powożenie - przybliżenie dyscypliny, Danuta Nowicka 
Polskie zaprzęgi w kraju i na świecie. 
.: Data publikacji 24-09-2004 :: Odsłon: 2202 :: Drukuj bieżącą stronę :: Drukuj wszystko:. 
Pierwsze Mistrzostwa Polski w zaprzęgach czterokonnych rozegrano w roku 1979, w zaprzęgach parokonnych – w 1985 a w zaprzęgach jednokonnych 1998. 
Przez wiele lat na Mistrzostwach Polski zaprzęgów czterokonnych dominowali zawodnicy zasłużeni i mający największe doświadczenie, tacy jak: Władysław Adamczak z Książa, Tadeusz Czermiński i Antoni Musiał z Sierakowa, Zygmunt Szymoniak z Gniezna, Zenon Szyszkowski z Plękit, Zygmunt Waliszewski ze Starogardu Gdańskiego i Kazimierz Andrzejewski z Bogusławic. 
Po raz pierwszy polskie zaprzęgi pojawiły się na zagranicznych hipodromach w 1962 roku w Lipsku, a rok później na zawodach w Akiwzgranie. Od roku 1972 w powożeniu zaprzęgami czterokonnymi, w lata parzyste, odbywają się Mistrzostwa Świata. W okresie od 1971 do 1981 roku, w lata nieparzyste, rozgrywane były Mistrzostwa Europy. 
W latach 1972-1990 Polska zajmowała w Mistrzostwach Świata trzykrotnie trzecie miejsce (brązowy medal) a w Mistrzostwach Europy trzykrotnie drugie (srebrny medal), raz trzecie (brązowy medal) i raz czwarte miejsce. 
Ostatni ( jak dotychczas) start polskich zawodników w tej kategorii zaprzęgów miał miejsce na Mistrzostwach Świata w 2000 roku w Wolfsburgu. 

Pierwsze i jedyne Mistrzostwa Europy w powożeniu zaprzęgami parokonnymi odbyły się w 1983 roku. Rok 1985 to pierwszy rok rozgrywania Mistrzostw Świata w tej kategorii. Rozgrywane są one w lata nieparzyste. 
W konkurencji tej w krótkim czasie wyłoniła się czołówka polska, która stała się również czołówką światową. Byli to: Zbigniew Brzoskowski z Łobza, Czesław Konieczny z Książa, Roman Kusz z Bogusławic i Rajmund Wodkowski z Sierakowa. W późniejszym czasie włączyli się do rywalizacji Henryk Dubicki z Książa, Ireneusz Szwajkosz z Walewic, Marek Pawelec z Białki, Kazimierz Andrzejewski i Jacek Kozłowski z Bogusławic, Wojciech Wojciechowski z Witkówek, Paweł Mazurek z Pankowa i w ostatnich latach Ireneusz Kozłowski z Jagodne. 
W latach 1985 – 2003 Mistrzostwa Świata rozegrano dziesięciokrotnie, w tym w Polsce (Poznaniu)- w 1995roku, a polscy reprezentanci zajęli w nich 4 razy 3 miejsce (brązowy medal) i 2 razy drugie miejsce ( srebrny medal). Wyniki te wskazują na silną pozycję naszego kraju także powożeniu zaprzęgami parokonnymi. 

Od 1998 roku rozpoczęto rozgrywanie w latach parzystych Mistrzostw Świata w powożeniu zaprzęgami jednokonnymi. Pierwsze Mistrzostwa odbyły się w Ebbs (Austria), drugie – w 2000r w Gladstone zostały odwołane, trzecie – w 2002 rozegrano w Conty (Francja) a czwarte w 2004r. – w Astorp (Szwecja). Czołówką polską w tej kategorii zaprzęgów jest Wiktor Pietrowski, Agnieszka Chwastek, Przemysław Zabłocki, Paweł Andrzejewski i Jacek Kozłowski. W Conty polska ekipa zajęła zespołowo czwarte miejsce a w Astorp – trzecie (brązowy medal). 
Powyższe rezultaty udowadniają, że także w tej kategorii zaprzęgów osiągamy znaczące sukcesy na arenie światowej. 
Potwierdzeniem mocnej pozycji Polski w tej dyscyplinie jeździectwa są wysokie lokaty zarówno zespołowo jak i indywidualnie na światowej liście rankingowej od samego początku rozgrywania Mistrzostw Świata w poszczególnych kategoriach. 
( w opracowaniu wykorzystano książkę „Sport Zaprzęgowy w Polsce” Poznań ’95)

rzemień lub sznur złączony z tręzla, na którym prowadzi się konia.

odmiana rasowa koni wyhodowana na terenach byłych województw poznańskiego i bydgoskiego w efekcie kojarzenia klaczy miejscowych z ogierami trakeńskimi i wschodniopruskimi, później mazurskimi. 

Koń poznański osiąga wysokość w kłębie ok. 160 cm, ciężar ciała ok. 550-600 kg. Umaszczenie przeważnie kasztanowate - gniade, siwe lub kare jest rzadko spotykane. Są wszechstronnie użytkowe, dobre zarówno w zaprzęgu, jak i do celów jeździeckich. 

Wraz z zanikiem różnic pomiędzy końmi mazurskimi i poznańskimi uznano w 1964 obydwie odmiany za odrębną rasę koni wielkopolskich.

jednostka odpowiadająca pułkowi piechoty, wprowadzona we Francji w 1793 roku.

potomstwo dwóch różnych ras, np. koń posiadający jedno z rodziców pełnej krwi angielskiej, a drugie irlandzkiej jest koniem półkrwi angielskiej.

zespół sygnałów polegających na takim współdziałaniu dosiadu, łydek i rąk, które pozwala przygotować konia do wykonania czekającego go zadania. Stosując półparadę jeździec mocniej napina krzyż i działając łydką wewnętrzną rytmicznie pracuje wewnętrzną wodzą. Wodza zewnętrzna pozostaje napięta, a zewnętrzna łydka pilnująca, by koń pozostał prosty, jest przyłożona lekko za popręgiem.

dosiad obciążający grzbiet konia stosowany w galopie i skokach przez przeszkody. Jeździec jest zgięty w biodrach i pochylony do przodu, przenosząc ciężar ciała na uda, kolana i stopy, odciążając w ten sposób grzbiet konia.

oporządzenie na konia.

uprząż stosowana w transporcie lżejszym, której najważniejszą częśćią jest szeroki pas skórzany lub parciany otaczający pierś i łopatki zwierzęcia, dzięki czemu zwierzę cięgnie głównie piersią.

figura stosowana przy wykonaniu zmiany kierunku w jeździe po ścianie lub wzdłuż płotka. Wykonuje się zakręt o średnicy 8-19m w formie półkola i skośnie powraca się na ścianę.

data urodzin ma szczególne znaczenie w wypadku młodszych debiutujących koni z tego samego rocznika. Konie późno urodzone, często o kilka miesięcy młodsze od rywali mogą dysponować gorszymi warunkami fizycznymi. Z oceną możliwości często trzeba się wstrzymać do osiągnięcia wieku derbowego.

oznaczenie rasy konia andaluzyjskiego.

wygląd i sposób zaprezentowania się koni i jeźdźca.

pas ciemniejszej sierści przebiegający od karku do nasady ogona, występujący często u ras starych i prymitywnych oraz w przypadku maści bułanej i myszatej. Może być czarny lub brązowy.

Pręgi na nadgarstkach lub/i stawach skokowych prymitywnych ras koni i kuców.

doustny preparat zawierający żywe mikroorganizmy wpływające korzystnie na organizm gospodarza, np. mikroflora zasiedlająca jelita.

rzemień do spinania klamry u choąt.

głowa u wypukłym profilu kości nosowej.

głowa o wklęsłym profilu kości nosowej i wypukłym czole, jak u koni czystej krwi arabskiej.

jest to inaczej układ ruchów i figur, jakie koń musi zaprezentować w dyscyplinie ujeżdżania.

przeciwległa lub finiszowa. Kilkusetmetrowa część toru, na której konie walczą o zwycięstwo lub szykują się do zakrętu.

zgłoszenie naruszenia regulaminu wyścigowego przez jeźdźca.

Test, w którym chora kończyna trzymana jest w zgjęciu przez około dwie minuty, a następnie szybko puszczana przed zakłusowaniem. Test jest pozytywny, jeśli kulawizna jest wyraźnie widoczna podczas kilku pierwszych kroków konia.

gonitwa dla debiutujących koni wyższych grup.

zespół cech zewnętrznych związany z bardzo starymi rasami, np. tarpanem czy koniem Przewalskiego.

narzędzie rymarskie do przebijania, wycinania skóry.

służy do robienia otworów w metalu. Występują dwa rodzaje, przebijaki trzonowe i przebijaki przelotowe.

nadmiernie rozbudowane mięśnie barków mogące utrudniać lub ograniczać ruch przednich kończyn.

określenie konia, u którego linia kłębu leży niżej niż linia zadu. Przebudowanie generalnie jest uważane za wadę budowy, ale u niektórych koni (np. huculów) jest cechą rasową. Przebudowane bywają także konie młode, które nie zakończyły jeszcze wzrostu.

przechodzenie przez drągi ułożone równolegle na ziemi w jednakowych albo zwiększających się odległościach. Poprawia chody i jest wstępem do treningów skokowych.

jakiś rzemień w uprzęży końskiej.

koń nosi głowę na tyle wysoko, że jego pysk znajduje się wyżej niż ręka jeźdźca.

przyspieszenie lub powrót do poprzedniego tempa w ramach jednego rodzaju chodu (stęp, kłus, galop), zatrzymanie się lub zmiana jednego rodzaju chodu na drugi (stęp-kłus, kłus galop lub z powrotem) nazwane jest przejściami. Udaje się to tylko wówczas, kiedy koń reaguje na zatrzymujące lub napędzające pomoce. Przyspieszenie lub przejście do szybszego rodzaju chodu następuje łatwiej niż powrót, czy przejście do chodu niższego. Przy przejściach ważne jest odpowiednie przesuwanie bioder (napinanie krzyża), przy czym niższe partie kręgosłupa wypychane są do przodu.

luka pomiędzy końmi biegnącymi na czele wyścigu, w którą może wprowadzić swojego wierzchowca jeździec atakujący ze środka stawki. Brak przejścia przy wyjściu na prostej może zaważyć o złym wyniku konia dysponującego dobrym finiszem.

zmiana chodu z wolniejszego na szybszy i odwrotnie.

ukośna linia przejazdu na ujeżdżalni, od jej lewego do prawego rogu.

prawdopodobnie popręg, pas do umocowania siodła na koniu.

osiągnięta przez odpowiednie szkolenie zdolność właściwego reagowania na pomoce jeźdźca.

część górnego dziąsła między siekaczami i zębami przedtrzonowymi, gdzie nie ma zębów. W tym miejscu leży wędzidło.

usuwanie części włosów z nadmiernie wyrośniętej grzywy lub ogona. Jest to zabieg higieniczno-estetyczny.

wolna przestrzeń pod siedzeniem siodła.

pojawia się wtedy, gdy w drogach oddechowych konia zalega gęsty śluz, zaś oddychanie jest utrudnione. COPD spowodowane jest reakcją alergiczną na przetrwalniki grzybów obecne w sianie i słomie. Koń już zawsze będzie musiał przebywać w środowisku wolnym od kurzu. Leczenie polega na stosowaniu leków antyhistaminowych lub bronchodilatatorów (leków rozszerzających światło oskrzeli) w celu oczyszczenia dróg oddechowych

część uzdy spoczywająca na potylicy konia.

część od kłębu do czubka nosa z wliczeniem w to przednich kończyn.

inaczej: rząd na konia.

Polskie Towatrzystwo Hipoterapeutyczne - założone w 1992 r., na pierwszej konferencji o tematyce "Hipoterapia-teoria, praktyka, możliwości".

reprezentacje narodowe każdego roku walczą w seriach konkursów o Puchar Narodów. Zawody te są rozgrywane podczas Międzynarodowych Oficjalnych Zawodów Konnych (CSIO). W konkursie z każdej drużyny narodowej startuje po czterech jeźdźców, a w końcowej klasyfikacji odrzuca się najsłabszy wynik. Drużyny złożone z kilku par koń - jeździec biorą także udział w sztafetach.

wierzch pojazdu krytego, także ruchomy.

bicz skręcony ze sznurków lub rzemyków.

koń ze skłonnościami do mocnego ciągnięcia do przodu w galopie lub nawet ponoszenia na przeszkody albo w terenie.

Najczęściej podstawą w ocenianiu zawodników jest najkrótszy czas przebiegu i najmniejsza ilość błędów, którymi są:

- strącenie przeszkody (4 pkt karne) 
- pierwsza odmowa skoku (4 pkt karne) 
- druga odmowa skoku (eliminacja) 
- upadek jeźdźca lub konia i jeźdźca (eliminacja) 
- pomylenie trasy przebiegu (eliminacja) 
- przekroczenie normy czasu (punkty karne)

rzemień łączący strzemię z siodłem.

Choroba dotycząca ściany kopyta, w której ściana jest oddzielona od pozostałej części kopyta w linii białej.

oporządzenie na konia.

są to skórzane rzemienie po obu stronach siodła, na których zawieszone są strzemiona. Do siodła przymocowane są tzw. maszynkami (metalowymi uchwytami), które po silnym szarpnięciu strzemienia zwalniają puśliska, zabezpieczając jeźdźca w czasie upadku.

skórzany pas, na którym wisi strzemię.

Polski Związek Hodowców Koni - jego tradycje sięgają 1850 r., kiedy w zaborze pruskim powołano Poznańskie Towarzystwo Zapisywania Klaczy w Księgi Rodowodowe.

Polski Związek Hodowców Koni.

Polski Związek Jeździecki.

PZJ łączy 16 głównych wojewódzkich związków w Polsce:

1. DOS - Dolnośląski Związek Jeździecki

2. KPO - Kujawsko-Pomorski Związek Jeździecki

3. LUL - Lubelski Związek Jeździecki

4. LUB - Lubuski Związek Jeździecki

5. MAL - Małopolski Związek Jeździecki

6. LOD - Okręgowy Związek Jeździecki w Łodzi

7. OPO - Opolski Związek Jeździecki

8. PKA - Podkarpacki Związek Jeździecki w Rzeszowie

9. PLA - Podlaski związek Jeździecki

10. POM - Pomorski Związek Jeździecki

11. SLA - Śląski Związek Jeździecki

12. SWK - Świętokrzyski Związek Jeździecki

13. WMA - Warmińsko-Mazurski Związek Jeździecki

14. MAZ - Warszawsko-Mazowiecki Związek Jeździecki

15. WIE - Wielkopolski Związek Jeździecki

16. ZPO - Zachodniopomorski Związek Jeździecki